Tytuł “Go ahead now” może Wam niewiele powiedzieć, ale gdy posłuchacie oryginału, którego tytuł brzmi “Two Princess” – wszystko stanie się jasne, bo to obowiązkowy klasyk większości stacji radiowych na całym świecie.
Utwór “Two Princess” to nie taki typowy klasyk rocka, bo jest bardzo taneczny. Świetnie się miksuje z większością starych i nowych tanecznych kawałków. Z tym większą przyjemnością przedstawiamy jego historię (pierwszy raz u nas) i nową wersję pod tytułem “Go ahead now”.
Dlaczego “Go ahead now”? To jest jasne po wysłuchaniu oryginału (patrz niżej). Trudno zresztą porównywać stara i nową wersję, bo się nie da. Po prostu oryginał jest nie do prześcignięcia.
Urodzony i wychowany w Oldenzaal w Holandii, Faulhaber jest jednym z najnowszych talentów, które wyłoniły się z obfitej holenderskiej stajni muzyki tanecznej. W wieku 16 lat spędzał już każdy weekend w lokalnych klubach, aby doskonalić sztukę turntablizmu i wkrótce skorzystał z okazji, aby przekroczyć granice swojego kraju i wyjść poza wszystkie dziedziny związane z muzyką taneczną. Teraz tworzy jako DJ jak i producent.
Pochodzący teraz z Amsterdamu młody DJ i producent połączył już swoje siły z Alokiem i Vintage Culture na ? Party On My Own ?, który osiągnął 20 milionów odtworzeń na Spotify w niecałe 3 miesiące. Inne wydawnictwa to jego pierwszy singiel ? Savannah ? (na motywach Sash!), który ma ponad 15 milionów wyświetleń na YouTube oraz ? My Heart (NaNaNa) ? z Deepend i Younotus .
Historia oryginalu
? Two Princes ? to piosenka amerykańskiej grupy rockowej Spin Doctors . Wydany jako singiel w 1993 roku “Two Princes” zajął siódme miejsce na liście Billboard Hot 100 . Poza Stanami Zjednoczonymi znajdował się na szczycie list przebojów w Islandii i Szwecji, a także w pierwszej dziesiątce list przebojów w Australii, Kanadzie, Niemczech, Holandii, Republice Irlandii i Wielkiej Brytanii. Utwór przyniosł im nominację do nagrody Grammy za najlepszy występ rockowy duetu lub grupy .
W skład zespołu Spin Doctors wchodzą Chris Barron (fenomenalny wokal prowadzący), Eric Schenkman (gitara i wokal), Aaron Comess (perkusja) i Mark White (gitara basowa).Utwór zajął 41 miejsce na liście ?100 najlepszych hitów lat 90.? VH1 ; z drugiej strony – co jest niewiarygodne – zajął 21. miejsce w rankingu ?50 najgorszych piosenek wszechczasów? magazynu Blender .
